Bezpieczeństwo

Nie dotykamy uszkodzonych przewodów, nie wkładamy przedmiotów do gniazdek i nie wchodzimy do zadymionego pomieszczenia. Przy dymie lub alarmie opuszczamy zagrożone miejsce, ostrzegamy innych i wzywamy pomoc. Nie wracamy po rzeczy. W terenie planujemy trasę i obserwujemy pogodę; podczas burzy szukamy bezpiecznego budynku, unikamy drzew, otwartej przestrzeni i wody. Nie wchodzimy na lód bez bezpiecznie zorganizowanych warunków.

Czadu, czyli tlenku węgla, nie da się rozpoznać po zapachu: jest bezwonny i silnie trujący. Przy alarmie czujnika lub podejrzeniu zagrożenia wychodzimy na zewnątrz i wzywamy 112. Nie wchodzimy ponownie, by samemu szukać źródła.

Nie podchodzimy do nieznanych psów, nie drażnimy i nie dotykamy jedzącego zwierzęcia ani jego młodych. Zgodę właściciela traktujemy jako jeden z warunków ostrożności, nie gwarancję. Dzikie zwierzę obserwujemy z dystansu, nie chwytamy nawet pozornie oswojonego lub rannego. O pomocy informujemy dorosłego, który kontaktuje się z właściwą służbą. Po ugryzieniu lub zadrapaniu trzeba powiadomić opiekuna i uzyskać pomoc medyczną.

Środki czyszczące i leki przechowuje się w oryginalnych oznakowanych opakowaniach poza zasięgiem dzieci. Nie przelewamy chemikaliów do butelki po napoju i nie mieszamy preparatów, bo mogą powstać groźne gazy. Nieznanej substancji nie rozpoznajemy smakiem ani wąchaniem z bliska.

112 służy do zgłaszania nagłego zagrożenia wymagającego natychmiastowego działania służb. Podajemy miejsce i sposób dotarcia, co się stało, liczbę poszkodowanych i to, co wiemy o ich stanie. Odpowiadamy na pytania i wykonujemy instrukcje, nie rozłączamy się przed poleceniem. Gdy nie znamy adresu, pomagają nazwa miejsca, oznakowanie szlaku, pobliski budynek lub inne dane lokalizacji. Numeru nie wybieramy dla żartu ani w celu próby.

RKO to resuscytacja krążeniowo-oddechowa: uciskanie klatki piersiowej i, gdy można je wykonać, oddechy ratownicze pomagają podtrzymać krążenie i dostarczanie tlenu. AED to automatyczny defibrylator zewnętrzny — urządzenie oceniające rytm serca, które prowadzi użytkownika poleceniami i zaleca wyładowanie tylko wtedy, gdy jest potrzebne.

Zgodnie z ERC 2025 brak reakcji jest powodem do natychmiastowego wezwania służb. Ocenę oddychania można prowadzić podczas oczekiwania na połączenie, z pomocą głośnika i dyspozytora. Brak oddechu lub oddech nieprawidłowy wymaga rozpoczęcia resuscytacji. Osoba przeszkolona i zdolna wykonywać oddechy stosuje 30 uciśnięć i 2 oddechy; jeśli nie może wykonywać oddechów, prowadzi same uciśnięcia według instrukcji. Dziecko pomagające powinno od razu zawołać dorosłych i korzystać ze wskazówek dyspozytora.

Jeżeli osoba nie reaguje, ale oddycha prawidłowo, nadal wymaga pilnej pomocy i ciągłej obserwacji. Dyspozytor pomoże dobrać pozycję i dalsze działania, uwzględniając możliwy uraz. Nie podajemy niczego do picia nieprzytomnej osobie i nie zostawiamy jej bez nadzoru. Szczegóły postępowania u niemowląt i dzieci różnią się od scenariusza dla dorosłych.