Grafika komputerowa

Raster przechowuje obraz jako siatkę pikseli z kolorami. Dobrze opisuje fotografie; przy dużym powiększeniu widać ograniczenia siatki. Wektor zapisuje obiekty, np. prostokąt, krzywą i wypełnienie. Nadaje się do logo i schematów, bo kształty można przeliczyć do nowego rozmiaru. Wektor może jednak zawierać osadzoną fotografię: ona nadal ma własną siatkę pikseli.

Zaznaczenie wyznacza obszar podlegający zmianie. Pędzel maluje, gumka usuwa zgodnie z zasadami warstwy, a wypełnienie działa na wskazanym obszarze według ustawień narzędzia. Narzędzie prostokąta pozwala określić równy kształt; obrys to jego brzeg, wypełnienie — wnętrze.

Kolor dobieraj do celu. Ciemny napis na jasnym tle zwykle daje większy kontrast niż dwa podobne jasne kolory. Nie przekazuj istotnej różnicy wyłącznie czerwienią i zielenią: dodaj podpis lub różny wzór. Zapisuj wersje robocze przed nieodwracalną zmianą.

Kadrowanie zachowuje wybrany fragment i odcina obszar poza nim. Wybierz narzędzie kadrowania, zaznacz prostokąt obejmujący potrzebny obiekt, sprawdź, czy nie odcinasz podpisu, i zatwierdź. Pracuj na kopii. Kadrowanie 1200 × 800 px do 600 × 800 px usuwa połowę kolumn pikseli; nie ściska obiektów w połowie szerokości.

Zapis 800 × 600 px oznacza szerokość 800 i wysokość 600 pikseli. Cały obraz zawiera ich 800 · 600 = 480 000. Zmiana powiększenia widoku do 200% nie zmienia tych danych. Skalowanie obrazu przelicza liczbę pikseli, a zablokowane proporcje pozwalają uniknąć rozciągnięcia twarzy lub koła.

Przy druku ważna bywa liczba pikseli na cal (ppi): ten sam obraz można wydrukować w różnym rozmiarze fizycznym. Samo zwiększenie ppi bez przeliczenia pikseli nie dodaje szczegółów. Powiększanie rastra wymaga oszacowania nowych pikseli; nie odtwarza pewnie tego, czego aparat nie zarejestrował.