Ziemia w kosmosie

Słońce jest gwiazdą, a Ziemia trzecią planetą w kolejności od niego. Osiem planet obiega Słońce; Księżyc jest naturalnym satelitą Ziemi, a nie kolejną planetą. Ziemię przybliżamy kulą, lecz obrót wiąże się z jej lekkim spłaszczeniem przy biegunach. Dokładniejsze modele uwzględniają kształt powierzchni i pola grawitacyjnego; globus jest modelem, nie idealnym odwzorowaniem wszystkich nierówności.

Ziemia obraca się z zachodu na wschód. W uproszczeniu doba słoneczna trwa 24 h, więc 360° obrotu odpowiada 15° na godzinę i 1° na 4 minuty. Oświetlona strona ma dzień, odwrócona noc, choć na wysokich szerokościach możliwe są długie okresy bez zachodu lub wschodu Słońca. Pozorny dzienny ruch Słońca po niebie wynika głównie z obrotu Ziemi.

Dalej na wschód południe słoneczne następuje wcześniej. Strefy czasowe przybliżają ten układ, lecz czas urzędowy jest decyzją państw i może obejmować zmiany sezonowe. W zadaniu z UTC używamy podanego przesunięcia; nie utożsamiamy go automatycznie z aktualnym czasem konkretnego miasta.

Roczny obieg razem z nachyleniem osi powoduje zmianę wysokości Słońca i długości dnia. Półkula zwrócona bardziej ku Słońcu ma lato, przeciwna zimę. W czerwcu na północy trwa lato, a na południu zima. Pory roku nie wynikają z prostego zdania „latem Ziemia jest bliżej Słońca”. Kierunek osi w ciągu jednego roku traktujemy w modelu jako w przybliżeniu stały.

Strefa oświetlenia nie jest tym samym co konkretny klimat. O temperaturze i opadach współdecydują wysokość, oceany i cyrkulacja. Zjawisk polarnych nie szukamy na równiku.