Pełny ciąg władców centralnych oraz władców zwierzchnich i krakowskich w rozbiciu dzielnicowym. Nie jest to lista każdego księcia każdej dzielnicy. Daty krótkich zmian władzy bywają sporne; objaśnienia wskazują przyjętą konwencję.
Chronologia wszystkich władców
Mieszko I (Piastowie): 960–992. Koronacja: Nie był królem. Początek rządów około 960; chrzest w 966. Pierwszy historycznie poświadczony władca Polski.
Bolesław I Chrobry (Piastowie): 992–1025. Koronacja: 1025. Książę od 992, król od 1025; zjazd gnieźnieński w 1000.
Mieszko II Lambert (Piastowie): 1025–1031, 1032–1034. Koronacja: 1025. Po utracie korony wrócił jako książę. W latach 1032–1033 musiał dzielić władzę z Ottonem i Dytrykiem.
Bezprym (Piastowie): 1031–1032. Koronacja: Nie był królem. Przejął władzę po wygnaniu Mieszka II; zginął w 1032.
Kazimierz I Odnowiciel (Piastowie): 1039–1058. Koronacja: Nie był królem. Powrót około 1039; odbudowywał państwo po kryzysie lat trzydziestych XI wieku.
Bolesław II Szczodry (Piastowie): 1058–1079. Koronacja: 1076. Koronowany w 1076; wygnany w 1079 po konflikcie z biskupem Stanisławem. Rok śmierci bywa podawany jako 1081 lub 1082.
Władysław I Herman (Piastowie): 1079–1102. Koronacja: Nie był królem. W końcu rządów wydzielił dzielnice synom; nie odzyskał korony.
Zbigniew (Piastowie): 1097–1107. Koronacja: Nie był królem. Współrządy w części państwa, początkowo z ojcem, następnie z Bolesławem. Koniec panowania 1107; śmierć około 1113.
Bolesław III Krzywousty (Piastowie): 1102–1107, 1107–1138. Koronacja: Nie był królem. Do 1107 dzielił władzę ze Zbigniewem. Testament zapoczątkował rozbicie dzielnicowe.
Władysław II Wygnaniec (Piastowie): 1138–1146. Koronacja: Nie był królem. Pierwszy senior; po konflikcie z braćmi został wygnany.
Bolesław IV Kędzierzawy (Piastowie): 1146–1173. Koronacja: Nie był królem. Senior po wygnaniu Władysława II; układ lenny z cesarzem w 1157.
Mieszko III Stary (Piastowie): 1173–1177, 1191–1191, 1198–1199, 1199–1202. Koronacja: Nie był królem. Kilkakrotnie odzyskiwał Kraków. Datowanie krótkich zmian w latach 1198–1202 różni się między opracowaniami; ZPE podaje również okres 1198–1202 łącznie.
Kazimierz II Sprawiedliwy (Piastowie): 1177–1191, 1191–1194. Koronacja: Nie był królem. Obejmując Kraków, naruszył zasadę senioratu; w 1191 utracił i odzyskał władzę.
Leszek Biały (Piastowie): 1194–1198, 1199–1199, 1206–1210, 1211–1227. Koronacja: Nie był królem. Początkowo pod opieką matki Heleny. Utrwalenie władzy w Krakowie datuje się na 1206; zginął podczas zjazdu w Gąsawie.
Władysław III Laskonogi (Piastowie): 1202–1206, 1228–1229. Koronacja: Nie był królem. Datowanie pierwszego panowania krakowskiego bywa sporne; drugi okres obejmuje walkę o władzę i powierzenie rządów Henrykowi Brodatemu.
Mieszko IV Plątonogi (Piastowie): 1210–1211. Koronacja: Nie był królem. Przejął Kraków, powołując się na starszeństwo w rodzie.
Henryk I Brodaty (Piastowie): 1228–1229, 1232–1238. Koronacja: Nie był królem. Pierwszy okres oznacza rządy w imieniu Laskonogiego; od 1232 sprawował władzę krakowską samodzielnie.
Konrad I Mazowiecki (Piastowie): 1229–1232, 1241–1243. Koronacja: Nie był królem. Książę mazowiecki walczący o tron krakowski; nie rządził przez te okresy całą Polską.
Henryk II Pobożny (Piastowie): 1238–1241. Koronacja: Nie był królem. Syn Henryka Brodatego; zginął pod Legnicą podczas najazdu mongolskiego.
Bolesław V Wstydliwy (Piastowie): 1243–1279. Koronacja: Nie był królem. Objął Kraków po zwycięstwie nad Konradem Mazowieckim pod Suchodołem.
Leszek Czarny (Piastowie): 1279–1288. Koronacja: Nie był królem. Następca Bolesława Wstydliwego w Krakowie; nie był jego synem.
Henryk IV Probus (Piastowie): 1288–1290. Koronacja: Nie był królem. Książę wrocławski; władzę krakowską uzyskał w konflikcie z innymi Piastami.
Przemysł II (Piastowie): 1290–1291, 1295–1296. Koronacja: 1295. Pierwszy okres dotyczy Krakowa, drugi panowania królewskiego w Wielkopolsce i na Pomorzu Gdańskim.
Wacław II (Przemyślidzi): 1291–1305. Koronacja: 1300. Książę krakowski od 1291, król Polski od 1300; równocześnie król Czech.
Wacław III (Przemyślidzi): 1305–1306. Koronacja: Nie koronował się w Polsce. Dziedziczył roszczenie do polskiej korony. Zginął w Ołomuńcu przed wyprawą do Polski; nie należy przedstawiać go jako koronowanego w Polsce.
Władysław I Łokietek (Piastowie): 1289–1289, 1306–1333. Koronacja: 1320. Krótka rywalizacja o Kraków w 1289; od 1306 książę krakowski, od 1320 król odbudowanego Królestwa.
Kazimierz III Wielki (Piastowie): 1333–1370. Koronacja: 1333. Ostatni Piast na polskim tronie królewskim; rozwijał administrację, prawo i miasta.
Ludwik Węgierski (Andegawenowie): 1370–1382. Koronacja: 1370. Siostrzeniec Kazimierza Wielkiego. Unia personalna Polski i Węgier.
Jadwiga Andegaweńska (Andegawenowie): 1384–1386, 1386–1399. Koronacja: 1384. Koronowana na króla Polski. Od 1386 współpanowała z Władysławem Jagiełłą.
Władysław II Jagiełło (Jagiellonowie): 1386–1434. Koronacja: 1386. Małżeństwo z Jadwigą, chrzest Litwy i unia polsko-litewska; zwycięstwo pod Grunwaldem w 1410.
Władysław III Warneńczyk (Jagiellonowie): 1434–1444. Koronacja: 1434. Król Polski, następnie również Węgier; zginął pod Warną.
Kazimierz IV Jagiellończyk (Jagiellonowie): 1447–1492. Koronacja: 1447. Wojna trzynastoletnia i drugi pokój toruński 1466.
Jan I Olbracht (Jagiellonowie): 1492–1501. Koronacja: 1492. Syn Kazimierza Jagiellończyka; nieudana wyprawa mołdawska w 1497.
Aleksander Jagiellończyk (Jagiellonowie): 1501–1506. Koronacja: 1501. Brat Jana Olbrachta; konstytucja Nihil novi w 1505.
Zygmunt I Stary (Jagiellonowie): 1506–1548. Koronacja: 1507. Hołd pruski 1525; koronacja syna za życia ojca w 1530.
Zygmunt II August (Jagiellonowie): 1530–1548, 1548–1572. Koronacja: 1530. Do 1548 koronowany współkról przy ojcu, potem rządy samodzielne. Unia lubelska 1569.
Henryk Walezy (Walezjusze): 1573–1575. Koronacja: 1574. Wybrany w 1573, przybył i koronował się w 1574. Wyjazd w 1574 nie zakończył od razu formalnego panowania; tron uznano za opróżniony w 1575.
Anna Jagiellonka (Jagiellonowie): 1575–1586, 1586–1596. Koronacja: 1576. Wybrana na króla w 1575, koronowana wraz ze Stefanem Batorym w 1576. Po jego śmierci nie sprawowała samodzielnych rządów; zachowała tytuł.
Stefan Batory (Batory): 1576–1586. Koronacja: 1576. Mąż Anny Jagiellonki; wojny z Iwanem IV i rozejm w Jamie Zapolskim.
Zygmunt III Waza (Wazowie): 1587–1632. Koronacja: 1587. Syn Katarzyny Jagiellonki i Jana III Wazy; początek polskiej linii Wazów.
Władysław IV Waza (Wazowie): 1632–1648. Koronacja: 1633. Syn Zygmunta III; król wybrany w 1632, koronowany w 1633.
Jan II Kazimierz Waza (Wazowie): 1648–1668. Koronacja: 1649. Przyrodni brat Władysława IV; abdykował w 1668. Powstanie Chmielnickiego i potop szwedzki.
Michał Korybut Wiśniowiecki (Wiśniowieccy): 1669–1673. Koronacja: 1669. Syn Jeremiego Wiśniowieckiego; utrata Kamieńca Podolskiego w 1672.
Jan III Sobieski (Sobiescy): 1674–1696. Koronacja: 1676. Wybrany w 1674; odsiecz wiedeńska 1683.
August II Mocny (Wettynowie): 1697–1706, 1709–1733. Koronacja: 1697. Rządy przerwane wymuszoną rezygnacją w 1706; powrócił w 1709.
Stanisław Leszczyński (Leszczyńscy): 1704–1709, 1733–1736. Koronacja: 1705. Dwa wybory w warunkach konfliktów międzynarodowych; okresy nakładają się na rządy Wettynów.
August III (Wettynowie): 1733–1763. Koronacja: 1734. Rywal Stanisława Leszczyńskiego w podwójnej elekcji 1733.
Stanisław August Poniatowski (Poniatowscy): 1764–1795. Koronacja: 1764. Konstytucja 3 maja 1791 i rozbiory; abdykacja po trzecim rozbiorze w 1795.
